wilkołaki ze srebrnej góry

Na mieszkańców Srebrnej Góry padł blady strach. Każdej nocy w ich spokojnym miasteczku złowrogie stworzenia pożerają Bogu ducha winnych mieszkańców. Czas unicestwić zło…

Wilkołaki ze Srebrnej Góry, gra towarzyska będąca dzieckiem wydawnictwa Granna, jest ciekawą propozycją na wieczorne spotkania ze znajomymi oraz większe imprezy (zwłaszcza na ich początek, gdy uczestnicy zabawy są jeszcze wystarczająco trzeźwi by grać). To samo wydawnictwo jest również dystrybutorem Mafii. Jaka jest różnica pomiędzy obydwoma tytułami? Niewielka. Na bazie kultowej i dobrze przyjętej przez graczy Mafii, postanowiono stworzyć grę osadzoną w innych realiach, lecz opartą na tych samych zasadach.

Słów kilka o pomyśle

Na początek warto wspomnieć skąd wziął się pomysł na Wilkołaki ze Srebrnej Góry. Otóż jest to tradycyjna rosyjska gra towarzyska opracowana przez Dmitrija Dawidowa w 1986 roku na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Moskiewskiego. Pierwotnie celem gry było wykrycie dwóch zagranicznych szpiegów. Wiązało się to z obsesją komunistycznego systemu Związku Radzieckiego i nieustannie podsycanej paranoi szpiegostwa i niszczenia systemu przez złowrogie siły imperialistycznego Zachodu, chcącego niecnie podkopać fundamenty wzorowo funkcjonującego systemu polityczno-gospodarczego Kraju Rad. Zapewne z zazdrości, widząc nieudolność swej własnej, kapitalistycznej gospodarki.

wilkołaki ze srebrnej góry

Do rzeczy

Wilkołaki ze Srebrnej Góry otrzymujemy schowane w niewielkim pudełku wykonanym z solidnego kartonu. Po otwarciu pudełka naszym oczom ukazują się następujące elementy: instrukcja, karty postaci, dwa żetony eliksirów, żeton szeryfa oraz dwie podstawki pod kubek z logiem gry. Instrukcja jest napisana bardzo dobrze. Dzięki niej zasady gry może zrozumieć każdy, także osoba nie mająca wcześniej do czynienia ze starszym bratem Wilkołaków ze Srebrnej Góry, czyli Mafią. Choć gra jest bardzo prosta, za dobrze napisaną instrukcję  należy się duży plus ponieważ, jak wiadomo, popsuć można wszystko.

W grze może wziąć udział od 8 do 18 graczy mających do dyspozycji takie karty jak: Wilkołak, Zwykły Mieszkaniec i Wróżbita będące kartami podstawowymi. Jest ich osiemnaście. Oprócz nich do wyboru jest także pięć kart zaawansowanych: Złodzieja, Myśliwego, Kupidyna, Wiedźmy i Dziewczynki oraz trzy żetony specjalne: odznaka Szeryfa i dwa magiczne napoje. Zadaniem kart dodatkowych jest urozmaicenie rozgrywki. Nie licząc Wilkołaków i Zwykłych Mieszkańców, pozostałe karty występują pojedynczo.

Kart Wilkołaków jest 4 a Zwykłych Mieszkańców- 13. Ilość rozdanych przez Mistrza Gry kart tych dwóch rodzajów postaci, zależna jest od liczby uczestników gry. Przykładowo, gdy graczy jest ośmiu, Wilkołaków jest dwóch, Zwykłych Mieszkańców pięciu i jeden Wróżbita. W przypadku maksymalnej liczby uczestników zabawy rozdajemy wszystkie karty Wilkołaków i Zwykłych Mieszkańców (nie zapominamy o Wróżbicie!). Szczegóły co do liczby kart przypadającej na konkretną liczbę uczestników znajdziemy instrukcji. Oczywiście możemy modyfikować role uczestników według uznania rozdając karty specjalne.gra wilkołaki ze srebrnej góry

Postaci w wersji podstawowej

Wilkołak jest postacią bez szczególnych umiejętności. Jedyne co potrafi to zabijanie niewinnych mieszkańców. Zwykły Mieszkaniec również nie posiada żadnych zdolności i jest wystawiony na pastwę żądnych krwi Wilkołaków, udających za dnia przykładnych obywateli. Pierwszą postacią mającą szczególną umiejętność jest Wróżbita, który w swojej fazie ruchu może podglądać karty innych graczy oraz, być może, odkryć straszną prawdę o jednym z sąsiadów trudniących się po zmroku morderczą profesją. Każda z postaci może zostać wybrana na Szeryfa Srebrnej Góry. Daje to tej postaci podwójny głos przy głosowaniu w sprawie wyboru Wilkołaka. Po ewentualnej śmierci, Szeryf przekazuje swą odznakę wybranej osobie.

Postaci w wersji zaawansowanej

W tej wersji gra staje się bardziej urozmaicona i nieprzewidywalna z powodu wyjątkowych umiejętności poszczególnych postaci. Nieprzewidywalność ta powoduje również przyspieszenie rozgrywki, ponieważ uczestnicy gry z różnych powodów odchodzą z tego świata szybciej niż by chcieli. Pierwszą z postaci jest Kupidyn wybierający parę Kochanków. Na tym rola Kupidyna się kończy. Sami zaś Kochankowie we wskazanym przez Mistrza Gry momencie budzą się, poznają nawzajem i zasypiają. Nie znają jednak swej tożsamości a więc możliwy jest związek np. Zwykłego Mieszkańca z Wilkołakiem. W przypadku śmierci jednego z kochanków drugi umiera wraz z nim. Dlatego gdy Wilkołak zwiąże się z nie-Wilkołakiem, para zaczyna grać na wyeliminowanie pozostałych graczy niezależnie od tego kim są, aby samemu przeżyć i cieszyć się swą miłością. Oczywiście najwięcej zabawy daje wskazanie przez Kupidyna dwojga Kochanków tej samej płci, najlepiej męskiej. W końcu jesteśmy w Europie. Kolejną kartą jest Myśliwy. Gdy zginie z rąk Wilkołaków bądź podejrzewających go o nocne szwędanie się w psim ciele po Srebrnej Górze mieszkańców, może się zemścić wybierając jedną osobę do odstrzału. Ta osoba ginie wraz z Myśliwym. Dziewczynka to postać mogąca dyskretnie podglądać Wilkołaki w ich fazie budzenia i w ten sposób pomóc mieszkańcom Srebrnej Góry ich zdemaskować. Następną postacią jest Wiedźma mogąca upichcić miksturę wskrzeszającą zabitego gracza lub truciznę go zabijającą. Wiedźma używa trucizny w nocy wskazując szczęśliwca lub pechowca. Powoduje to, że danej nocy może umrzeć jeden, dwóch lub nie umrze żaden z graczy. Ostatnim z bohaterów jest Złodziej, który na początku rozgrywki może wymienić swoją kartę na inną. Przybiera wtedy rolę wybranej przez siebie postaci na resztę gry. Aby mógł dokonać wyboru, pośrodku stołu kładzie się dwie dodatkowe karty obrazkami do dołu, tak aby nie było widać jakie karty są do wyboru.

wilkołaki ze srebrnej góry

Rozgrywka

Na początku gracze wybierają Mistrza Gry w wybrany przez siebie sposób. Może nim być losowanie, głosowanie lub zgłoszenie się jednej z osób. Mistrz Gry nie bierze w niej udziału, jedynie kieruje poczynaniami pozostałych graczy. Musi oczywiście znać wszystkie, niezbyt skomplikowane, zasady Wilkołaków ze Srebrnej Góry. Tasuje on karty i rozdaje poszczególnym graczom ilustracjami do dołu. Każdy z uczestników zabawy po kryjomu ogląda swoją kartę i kładzie zakrytą przed sobą. Następnie mistrz gry usypia miasteczko, każąc graczom zamknąć oczy.

Aby urozmaicić klimat rozgrywki, każdy z graczy może wybrać dla siebie profesję znaną innym graczom. Jest to autorski pomysł redaktorów Miejsca Mocy.

Może to być np. ksiądz, kowal, wioskowy gender itd. Dzięki temu mieszkańcy wioski zaczynają się od siebie odróżniać. Pomaga to również w budowaniu argumentów przeciwko pozostałym graczom. Miejscowy ksiądz może powiedzieć, że np. ktoś mu się zwierzył podczas spowiedzi.

postacie wilkołaki ze srebrnej góry

Następnym krokiem jest wezwanie Wróżbity, który podgląda kartę jednego z graczy a następnie, wiedząc z kim ma do czynienia, zasypia. Po wróżbicie budzą się Wilkołaki. Bezgłośnie porozumiewając się ze sobą wybierają swoją ofiarę. Po dokonaniu przez Wilkołaki wyboru, Mistrz Gry budzi całe miasteczko ogłaszając, kto wieczorem zamknął oczy na wieczność. Nieszczęśnik odwraca swoją kartę ilustracją do góry ujawniając swoją tożsamość. Następnie mieszkańcy napadniętego miasteczka debatują o tym, kto może być Wilkołakiem podając wymyślone przez siebie, niekoniecznie racjonalne, argumenty. Osoba wybrana większością głosów umiera i do końca gry nie może się w żaden sposób porozumiewać z pozostałymi graczami. Zgodnie z instrukcją, jeśli dwie osoby dostaną tyle samo głosów, nie umiera nikt. Jednakże zasadę tę można zmodyfikować próbując wybrać jedną do uśmiercenia przekonując pozostałych uczestników gry do swoich argumentów. Zwłaszcza uczestników wcześniej głosujących na kogoś spoza dwójki najbardziej posądzanych o likantropię. Po dokonaniu wyboru wraca się do początku, dopóki mieszkańcy Srebrnej Góry nie wyeliminują wszystkich wilkołaków lub odwrotnie.

Można dodać wspomniane wyżej postaci dodatkowe, które wzywane przez Mistrza Gry sporo namieszają w rozgrywce.

Drobną, acz przydatną uwagą niezamieszczoną w instrukcji może być porada dotycząca umieszczania kart na stole. Najlepiej, żeby leżały blisko siebie, tak aby Mistrz Gry, np. podczas odkrywania karty dla Wróżbity nie zwracał się w kierunku konkretnej osoby zdradzając tym samym kto jest sprawdzany. W instrukcji zawarto za to dwie inne przydatne uwagi. Po pierwsze Mistrz Gry nie powinien zdradzać płci gracza (np. Wilkołaka), żeby nie sugerować niczego pozostałym mieszkańcom miasteczka. Dobrze, gdyby mówił przed siebie, nie zwracając się w niczyją stronę i nie wzbudzał niczyich podejrzeń odnośnie tego kto kim jest.

Ocena

Wilkołaki ze Srebrnej Góry to zabawna i ciekawa gra towarzyska, przy której możemy spędzić niejeden imprezowy wieczór. Jej prostota sprawia, że każdy, nawet nie mający dotychczas do czynienia z jakimikolwiek grami człowiek, może szybko pojąć zasady i świetnie się bawić. Drobna modyfikacja zasad w postaci wybrania sobie profesji dodaje dodatkowego humoru tej grze. Jej wielką zaletą jest także niska cena wahająca się od 20 do 40 złotych. Także nieskomplikowane zasady są jej dużym plusem. To zachęcająca rzecz dla osób niekoniecznie chętnych do główkowania przy dużo bardziej rozbudowanych grach dedykowanych fanom planszówek. Dzięki prostym zasadom jest świetna również dlatego, że nadaje się na spotkania, podczas których ludzie sceptycznie podchodzą do kwestii abstynencji.

Gra oczywiście nie jest bez wad. W przypadku grania dużą liczbą osób, zwłaszcza w wersję podstawową, osoba która umarła nudzi się czekając na zakończenie rozgrywki. Liczba graczy (od 8 do 18) to zarówno zaleta jak i wada. Dzięki dużej możliwej liczbie uczestników jest to gra idealna na spotkania w dużym gronie znajomych. Wiele zależy także od zaangażowania uczestników i ich kreatywności oraz pomysłowości. Z drugiej strony, znalezienie przynajmniej ośmiu osób nierzadko może być trudne. Należy również wspomnieć, że Wilkołaki ze Srebrnej Góry to po prostu zmodyfikowany brat bliźniak Mafii, a więc nic odkrywczego.

Mimo tych nielicznych wad Wilkołaki ze Srebrnej Góry są grą wartą polecenia. Szczególnie na długie zimowe wieczory, gdy spoglądając przez okno marzymy o grillu w upalny, letni dzień czy plenerowym koncercie lub festiwalu a nie możemy sobie na to pozwolić.

Wilkołaki ze Srebrnej Góry
wydawnictwo Granna
wiek graczy
9-99
liczba graczy
8-18
czas gry
zależy od rozgrywki (20-60 min)